Konrad przez cztery lata przebywał na dworze Ottona i został jego wasalem w zamian za ochronę przed ambicjami Ludwika IV z Francji oraz Hugo ze strony Italii. Dla umocnienia sojuszu Otton poślubił Adelajdę Burgundzką, siostrę Konrada, owdowiałą po śmierci Lotara II. Od tego momentu Konrad wspierał wyprawy wojenne Ottona, choć prawdopodobnie już od 942 roku zachowywał faktyczną niezależność. W 960 roku odsprzedał Hartbertowi z Chur część Alzacji na wschód od Renu w zamian za region Chur.
Panowanie Konrada przebiegało bez większych zakłóceń, czemu zawdzięczał przydomek „Spokojny”, i cieszyło się poparciem możnych. Jednym z głównych wyzwań było scalanie sztucznie utworzonego państwa, którego ludność nie stanowiła jednolitej wspólnoty. Istotną rolę w rządach odgrywał Kościół, zwłaszcza biskupstwa Besançon, Lyonu i Vienne. Właśnie do Vienne przeniesiono stolicę królestwa, aby usprawnić zarządzanie jego rozległym terytorium.