Rosenberg i Derkert wkrótce wyjechali ze Sztokholmu na Sycylię, a stamtąd do Neapolu, gdzie w lipcu 1915 roku urodził się ich syn, Carlo. Z tego okresu pochodzi większa część obrazów Siri Derkert, namalowana w stylu kubistycznym. Choć większość z nich zaginęła, to te które się zachowały należą do najcenniejszych przykładów szwedzkiego kubizmu, a nawet szwedzkiego modernizmu. Wczesnym latem 1915 roku artystka namalowała autoportret w ciąży i martwą naturę (Nature morte, 1915, Moderna Museet); ta ostatnia utrzymana jest w charakterystycznym dla niej stylu, w którym poszczególne przedmioty są rozproszone po powierzchni stołu, wznoszącego się w stronę widza. Artystka dokonała tu swoistej redukcji przestrzeni w celu uzyskania stereometrycznych jednostek. Obraz ten oznaczał jej zerwanie z naturalizmem, który został przez nią zgeometryzowany, a tradycyjna perspektywa usunięta. Siri Derkert powróciła do Szwecji. W 1917 roku na deskach Intima teaterm wystąpiła w wieczorze tanecznym z własnym utworem baletowym. Taniec towarzyski, popularny wówczas w kręgach, w których się artystka się obracała, wylansowała na początku stulecia amerykańska tancerka Isadora Duncan. Zarówno Siri jak i jej młodsza siostra Sonja tańczyły boso w Anna Behles plastinstitut w Sztokholmie.