Wilhelm VII (ur. ok. 1240 r., zm. 6 lutego 1292 r.) – markiz Montferratu od 1253 roku.
Życiorys Wilhelm był jedynym synem markiza Montferratu Bonifacego II i Małgorzaty, córki hrabiego Sabaudii Amadeusza IV. W 1253 r., po śmierci ojca, odziedziczył markizat Montferratu, początkowo zostając pod opieką swej matki (wspomaganej przez okolicznych wielmożów oraz przedstawicieli miast). Odziedziczył także tytuł króla Tesaloniki, która jednak została utracona przez jego przodków kilkadziesiąt lat wcześniej. Samodzielne rządy przejął najpóźniej w 1257 r.
W 1258 r. poślubił Izabelę, córkę Ryszarda, hrabiego Gloucester. Był to akt polityczny, którą wiązał go z jednym ze stronnictw walczących o tron cesarski, popierającym Ryszarda z Kornwalii. W tym samym okresie ekspansję w Piemoncie rozpoczął syn króla francuskiego Karol I andegaweński. Wilhelm wkrótce wsparł go, wykorzystując sojusz do prób poszerzenia swej władzy w północnej Italii. Rosnąca potęga Karola, który został królem Sycylii skłoniła jednak Wilhelma do zmiany stronnictw i zawarcia sojuszu z królem Kastylii Alfonsem X Mądrym (poślubił też jego córkę, Beatrycze, a najstarsza córka Wilhelma, Małgorzata, miała poślubić syna króla kastylijskiego). Wilhelm prowadził działania przeciwko Karolowi w Italii mimo nie pierwszej już w jego karierze ekskomuniki.