Bajka o diable z trzema złotymi włosami (niem. Der Teufel mit den drei goldenen Haaren) – baśń braci Grimm opublikowana w roku 1812 w ich zbiorze Baśni (tom 1, nr 29).
TreśćBaśnie braci Grimm tom 1, wyd. LSW, 1989 W pewnej wiosce urodził się chłopiec w czepku. Miejscowi przepowiedzieli mu, że będzie dzieckiem szczęścia i w młodym wieku ożeni się z córką króla. Usłyszał o tym przejeżdżający przez wioskę król. Podstępem skłonił rodziców do oddania mu dziecka. Kiedy wyjechał z wioski, wsadził dziecko do skrzyni i rzucił do rzeki. Liczył na to, że pozbędzie się niechcianego zięcia.
Skrzynia nie poszła jednak na dno, lecz popłynęła z nurtem rzeki. Wyłowił ją pewien młynarz, który spodziewał się znaleźć w niej skarby. Kiedy ujrzał dziecko, zdecydował się je przygarnąć. Mijały lata. Pewnego dnia podczas burzy zatrzymał się w młynie król. Zobaczywszy czternastoletniego młodzieńca, zapytał młynarza, czy to jego syn. Młynarz odparł, że wyłowił go z wody, kiedy ten był niemowlęciem, i przygarnął. Król zrozumiał, że nie udało mu się wtedy zamordować chłopca, postanowił więc ponowić próbę. Rozkazał chłopcu, by udał się na zamek z listem do królowej. W liście był rozkaz króla, by chłopca niezwłocznie zabić.