Od 30 października 1943 do 16 marca 1953 ludowy komisarz/minister spraw wewnętrznych Białoruskiej SRR, 9 lipca 1945 mianowany generałem porucznikiem. Odpowiedzialny za masowe represje wobec polskiej ludności na Kresach Wschodnich, w tym za likwidację oddziałów AK. W grudniu 1944 wysłał do Stalina telegram z informacją o zabiciu Czesława Zajączkowskiego „Ragnera”, polskiego dowódcy partyzanckiego działającego na Nowogródczyźnie. Od 14 marca do 16 grudnia 1953 szef III Specjalnego Wydziału Ministerstwa Spraw Wewnętrznych (MWD) ZSRR, następnie do 27 marca 1954 szef Pogranicznych Wojsk MWD obwodu leningradzkiego. Od 27 marca 1954 do 20 stycznia 1956 szef Zarządu KGB obwodu leningradzkiego, od 18 stycznia 1956 do 6 lipca 1959 zastępca przewodniczącego KGB ZSRR, od 18 lutego 1958 generał pułkownik, następnie na emeryturze. Deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 2 i 3 kadencji.
2 marca 2012 na centralnej siedzibie białoruskiego MSW odsłonięto tablicę ku jego czci jako zasłużonego dla „odnowienia białoruskiej milicji, wzmocnienia porządku prawnego i likwidacji powojennego bandytyzmu”.