Dodatkowo podjął się kierowania krakowskim 11 Oddziałem Chirurgicznym Instytutu Onkologii.

Od 1953 przez rok przebywał w Korei Północnej, gdzie był dyrektorem szpitala Czerwonego Krzyża w Hamhyng. W 1954 został docentem w Klinice Chirurgii, od 1959 do końca życia kierował II Katedrą i Kliniką Chirurgiczną Akademii Medycznej. Był dziekanem Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej (1960–1965) i rektorem (1965–1972) tej uczelni. W 1961 uzyskał tytuł profesora nauk medycznych, od 1967 był członkiem korespondentem, a od 1980 członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii NaukReprezentanci nauk medycznych, zmarli członkowie AU w Krakowie, PAU, TNW i PAN. W latach 1963–1971 pełnił funkcję specjalisty krajowego w dziedzinie chirurgii.mały|Grób Jana i Aleksandra Oszackich na cmentarzu SalwatorskimOd 1954 był zastępcą redaktora naczelnego czasopisma „Polski Przegląd Chirurgiczny” – oficjalnego organu Towarzystwa Chirurgów Polskich. W 1972 został wybrany na stanowisko redaktora naczelnego. Był redaktorem i współautorem podręcznika „Patofizjologia chorób chirurgicznych”.

W 1975 został doktorem honoris causa Akademii Medycznej w Warszawie.

Zmarł w Krakowie, w wyniku ciężkich powikłań pooperacyjnych. Pochowany na cmentarzu Salwatorskim (sektor SC9-C-8)biogram, Sejm Wielki.