Nowy rząd został ciepło przyjęty przez szereg państw zachodnich. Do kraju zaczęła napływać pomoc zagraniczna. Amerykanie sfinansowali budowę wodociągu, Włosi drogę łączącą San Marino z Rimini, zaś Wielka Brytania zdecydowała się na wypłacenie odszkodowań wojennych. W grudniu 1958 roku zostały przyznane prawa wyborcze dla kobiet.
Kolejne wybory odbyły się w 1959 roku. Pucz doprowadził do deficytu budżetowego, który w ciągu 23 miesięcy osiągnął dwa miliardy lirów. Przed wyborami tymczasowy rząd chadecki zakazał manifestacji i zebrań politycznych. Aby uniemożliwić lewicy wygranie wyborów rząd zreformował prawo wyborcze, które dotychczas prawo głosu dawało każdej osobie urodzonej na terenie państwa (w ten sposób 52% głosów pochodziło z zagranicy). Na mocy reformy spośród Sanmaryńczyków przebywających poza krajem głos drogą korespondencji mogli oddać jedynie Sanmaryńczycy mieszkający w USA.
Późniejsze reminiscencje Mechanizm zamachu stanu dokonanego w 1957 roku przez wiele lat był tematem tabu w San Marino. Dopiero w 1994 roku w związku z decyzją administracji prezydenta Stanów Zjednoczonych Billa Clintona dotyczącą odtajnienia 44 tys.