Sztuka kontekstualna – kierunek w sztuce współczesnej, którego pojęcie sformułował w 1975 Jan Świdziński, polski artysta współczesny, artysta intermedialny, performer, krytyk sztuki i filozof.
Konteksty stanowią pewien zbiór, na który składają się normy, wartości, znaczenia i różne typy dyskursów pozwalające zdefiniować sztukę i poddać ją weryfikacji. Sztuka jest procesem, a kontekst nigdy nie jest ostateczny, podlega nieustannym zmianom. Świdziński stworzył doktrynę diagnozującą sztukę współczesną, którą sformułował w 12 tezach sztuki kontekstualnej.
Artyści kontekstualni przeciwstawiają się całej tradycji sztuki konceptualnej, która jest niezdolna dać odpowiedź na problemy współczesnej cywilizacji. Przeciwstawiają się również modyfikacjom współczesnego modernizmu jako stylistycznym wersjom sztuki przeszłości. Przedstawiają sztukę kontekstualną jako model sztuki współczesnej cywilizacji szybkich zmian, którą nie były w stanie opisać modele sztuki i nauki pierwszej połowy XX wieku. Egzemplifikacją sztuki kontekstualnej jest dla artysty performance, czyli sytuacja odbywająca się w określonym kontekście, który jest zmienny i zyskuje nowe znaczenia.