W wyborach do III Dumy był elektorem z kurii ziemiańskiej powiatu opoczyńskiego.
Od maja 1908 do śmierci był prezesem Stronnictwa Polityki Realnej. Nadto sprawował funkcję prezesa Towarzystwa Opieki nad Wychodźcami i wiceprezesa Towarzystwa Popierania Pracy Społecznej. W latach 1910–1914 był radcą Komitetu TKZ. W listopadzie 1914 roku uczestniczył w utworzeniu Komitetu Narodowego Polskiego, wchodząc do jego Wydziału Wykonawczego. W czasie wojny zaangażował się w pomoc osobom potrzebującym. W listopadzie 1915 roku został prezesem Głównego Komitetu Ratunkowego w Lublinie. Zmarł w następnym miesiącu na zawał serca w Warszawie. Został pochowany w Przysusze.
Rodzina W 1897 ożenił się z Zofią Tyszkiewiczówną (1874–1958), córką Józefa (1835–1891) i Zofii z d. Horwatt (1838–1919), siostrą Władysława i Aleksandra. Miał z nią siedmioro dzieci: