W 1895 ukazała się jego praca o roślinach synantropijnych na nasypach kolejowych na odcinku Ulikowo – Kalisz Pomorski.
Poza florystyką zajmował się także botaniką leśną. W 1878 opublikował niewielki przyczynek o przydatności kolcolistu zachodniego (Ulex europaeus) w nasadzeniach leśnych. Poważniej zainteresował się tą tematyką w okresie, kiedy zarządzał majątkiem w Wielgoszczy. Pozytywnie wyrażał się o możliwości wprowadzenia do lasów czeremchy późnej (Padus serotina). Na zebraniu Towarzystwa Rolniczego w Choszcznie wygłosił referat na temat możliwości uprawiania na słabych glebach wybranych gatunków drzew (referat wydany został w 1898 r. w postaci broszury przez Otto Berndta z Recza). Rozpatrywał w nim możliwość uprawiania obok gatunków rodzimych także takich gatunków obcych, jak: dąb czerwony (Quercus rubra), daglezja zielona (Pseudotsuga menziesii), świerk sitkajski (Picea sitchensis), sosna czarna (Pinus nigra), robinia akacjowa (Robinia pseudoacacia). W roku 1872 został członkiem Brandenburskiego Towarzystwa Botanicznego, a w 1883 przejął redagowanie dla Towarzystwa sprawozdań z badań geobotanicznych w Nowej Marchii.