Feliks Jaroński właśc. Placyd Franciszek Feliks Jaroński (ur. 5 października 1823 w Kielcach, zm. 11 maja 1895 w KielcachA. Oborny, Życie muzyczne Kielc w latach 1815–1914, Kielce 2006, s. 291-294.) – polski pianista, kompozytor i pedagog.
Życiorys Syn Józefa, sędziego Trybunału Cywilnego w Kielcach, i Wiktorii z domu Juszyńskiej; bratanek filozofa ks. Feliksa Jarońskiego. Ojciec skrzypka Mieczysława (1861–1922), wiolonczelisty i śpiewaka Stanisława (1863–1916), prawnika i polityka Wiktora (1870–1931), malarza i architekta Floriana (1859-1915), Piotra (1867-1947), Franciszka (1871-1938), Kazimierza (1876-1939), Zofii (1879-1915)J. Prosnak, Jaroński Feliks (1823–1895), w: Polski Słownik Biograficzny, t. 10, Wrocław–Warszawa–Kraków 1962–1964, s. 639..
Ogólne wykształcenie uzyskał w Kielcach, następnie studiował prawo w Warszawie. Gry fortepianowej uczył się pod kierunkiem Józefa Elsnera i Karola Kurpińskiego, a później w Wiedniu i Paryżu u Edwarda Wolffa i Jacques’a Halévy`ego. W stolicy Francji występował z powodzeniem w 1850 roku, natomiast jeszcze przed wyjazdem za granicę koncertował w Krakowie, w którym jego talent i umiejętności zostały dobrze przyjęte przez krytykę. Po powrocie osiadł w Trojance k.