Utracił go w 1826, gdy oddany do użytku został sobór św. Aleksandra Newskiego w Saratowie.
W okresie radzieckim świątynia została zamknięta. Zwrócono ją wiernym dopiero w 1942, wtedy też obiekt ponownie poświęcił arcybiskup saratowski i stalingradzki Andrzej. Ponieważ sobór św. Aleksandra Newskiego został w poprzedniej dekadzie wysadzony w powietrze, obiekt ponownie stał się soborem katedralnym eparchii saratowskiej i pozostawał czynny do połowy lat 90. XX w., gdy jego stan techniczny stał się zbyt zły, by nadal mógł być użytkowany. W latach 2004–2014 obiekt poddano kompleksowej renowacji, po której ponownie otrzymał status soboru katedralnego. W 2006 ukończono prace w cerkwi dolnej, którą ponownie wyświęcił arcybiskup symbirski i melekeski Prokl w asyście arcybiskupa joszkar-olijskiego i marijskiego Jana oraz biskupa saratowskiego i wolskiego Longina. Górny sobór został powtórnie wyświęcony 2 listopada 2014 przez metropolitę saratowskiego i wolskiego Longina.
W XVIII w. w soborze wykonano freski, z których przetrwały jedynie małe fragmenty w dolnej cerkwi. W 1950 na ich miejscu wykonano nowe malowidła, których autorami byli ikonografowie z Palechu. W latach 1950–1954 P.