Około 1865/1866 jednocześnie pełnił funkcję kierownika politycznego powiatu tarnowskiego, podległego obwodowi.
Od około 1866 był naczelnikiem c. k. obwodu stanisławowskiego, a po nastaniu Austro-Węgier i przeprowadzeniu reformy administracyjnej autonomii galicyjskiej do około 1875 sprawował stanowisko starosty c. k. powiatu stanisławowskiego. Równolegle w Stanisławowie około 1868/1869 był przewodniczącym C. K. Komisji Szacunkowej Katastralnej Inspektoratu nr 3, od około 1870 do około 1875 był prezydującym C. K. Powiatowej Komisji Szacunkowej, a od około 1871 do około 1875 był przewodniczącym C. K. Rady Szkolnej Okręgowej. Po odejściu z urzędu starosty był prezesem rady zawiadowczej założonego w 1871 Banku Zaliczkowego dla miasta Stanisławowa i powiatu stanisławowskiego (1875, 1876), a następnie był członkiem dyrekcji tegoż (1877, 1878).
Około 1864 otrzymał tytuł c. k. radcy Namiestnictwa. Około 1873 przyznano mu tytuły honorowego obywatelstwa miast Halicza i Stanisławowa.
Mając 44 lata w sierpniu 1853 w Sanoku poślubił Salomeę, córkę Ignacego Zwierzyńskiego. Mieli córkę Mariannę Józefę (ur. 1850), syna Ignacego Jana Pawła (ur.