Powstają dwa najważniejsze w tym czasie laboratoria: Elektroenergetyczne oraz Oświetlenia Elektrycznego. W tym okresie Katedra składała się z trzech Zakładów: Elektroenergetyki, Aparatów Elektrycznych i Wysokich Napięć. W 1951 roku powstają następne Zakłady: Sieci Elektrycznych, Elektrowni Cieplnych i Grzejnictwa Elektrycznego. W roku 1956 trzy Zakłady stają się samodzielnymi Katedrami: Aparatów Elektrycznych – rozwijana pod kierownictwem doc. Stanisława Dzierzbickiego, Elektrowni Cieplnych – rozwijana pod kierownictwem doc. Czesława Dąbrowskiego, Grzejnictwa Elektrycznego – rozwijana pod kierownictwem prof. Bolesława Sochora. lata 60. i 70. XX wieku wprowadzają kolejne zmiany w strukturze administracyjnej. W 1966 roku powstaje samodzielna Katedra Wysokich Napięć. Jej kierownikiem Katedry zostaje prof. Zygmunt Hasterman. W 1970 roku zostaje utworzony Instytut Elektroenergetyki w skład którego wchodziły Katedry: Elektroenergetyki, Grzejnictwa Elektrycznego (w 1990 roku na jej bazie powstaje Katedra Elektrotermii, zaś jej kierownikiem zostaje prof. Ludwik Michalski), Elektrowni Cieplnych, Kolei Elektrycznych. W 1976 roku, kierownictwo Instytutu Elektroenergetyki obejmuje prof. Zbigniew Kowalski.