Dobroć (Greckie: agathosune, Łacińskie: bonitas) Słowo to określa moralną postawę człowieka, który nie potrzebuje wyraźnych praw, co ma dobrego czynić. Wykracza w swym postępowaniu poza to, co wymaga poczucie sprawiedliwości. To żarliwe obstawanie przy tym, co właściwe.
Wierność (Greckie: pistis, Łacińskie: fides) Człowiek wierny jest godny zaufania, rzetelny.
Łagodność (Greckie: prautes, Łacińskie: modestia) Termin grecki prautes posiada bogate znaczenie. Odnosi się do postawy charakteryzującej się łagodnością, uprzejmością, życzliwością i skromnością. Pozwala zachować godność w obliczu prześladowań. Nie jest to jednak bierna postawa, pozwala ona obstawać przy swoich zasadach nie czyniąc nikomu krzywdy.
Opanowanie (Greckie: egkrateia, Łacińskie: continentia) Opanowanie (inaczej: samokontrola) objawia się nieimpulsywnym zachowaniem, kontrolą nad osobistymi pragnieniami, jeżeli stoją w sprzeczności z prawem Boga.
Zobacz też Rogalińskie Drogi – szlaki pielgrzymkowe, których nazwy pochodzą od owoców Ducha Świętego
Przypisy
Bibliografia W. Barclay, List do Galacjan, Poznań 2002. G. F. Hawthorne, R. P. Martin, D. G. Reid, Słownik teologii św. Pawła, Warszawa 2010. J. MacArthur, Komentarz MacArthura do Nowego Testamentu, Gdańsk 2015.
Kategoria:Trójca Święta Kategoria:Nowy Testament Kategoria:Charytologia