Podczas I wojny światowej stał na czele Rządu Ocalenia Narodowego w Kermanszahu, utworzonego przez koalicję polityków zaangażowanych w rewolucję konstytucyjną, z obydwu frakcji: Demokratów i Umiarkowanych. Rząd ten nie zyskał jednak szerszego poparcia, sympatia społeczeństwa pozostała przy szachu i powołanym przez niego rządzie Abdolhosejna Farmanfarmy. Ostatecznie Eskandari został zatrzymany przez Brytyjczyków, odzyskał wolność wymieniony na brytyjskiego jeńca dżangalije.
W latach 20. XX wieku Solejman Eskandari przewodził początkowo utworzonej przez siebie Partii Socjalistycznej, jego krewni brali również udział w tworzeniu politycznych organizacji kobiecych. Po zamachu stanu Rezy Chana udzielił mu poparcia i przyjął stanowisko ministra edukacji, jednak ustąpił po tym, gdy Reza Chan doprowadził do detronizacji Kadżarów. Eskandari, który opowiadał się już wtedy za ustanowieniem w Iranie republiki, wycofał się z polityki i do 1941 nie prowadził żadnej aktywności publicznej. Żył skromnie w Teheranie;