zasiedla także Izrael, Jordanię, skrajnie północno-wschodni Egipt (Synaj) oraz północno-zachodnią Arabię Saudyjską – pochodzenie ptaków z tego obszaru nie jasne, możliwe wprowadzenie przez człowieka. Do tego E. malabarica introdukowano na Hawaje, Portoryko oraz Wyspy Dziewicze Stanów Zjednoczonych (Saint Croix).
Jego zasięg występowania (EOO, Extent of Occurrence) liczy, według szacunków BirdLife International, 11,3 mln km².
Środowisko życia stanowią otwarte półpustynne obszary, w tym zakrzewienia, świetliste, suche lasy, obszary rolnicze, również miasta i wsie.
Morfologia Długość ciała wynosi 109 do 116 mm; z tego 9,5–12 mm przypada na dziób, zaś około 48 mm na ogon. Skok mierzy 10–11 mm długości, natomiast skrzydło 52–54 mm. Masa ciała w przedziale 10–14 g.
U dorosłego samca wierzch ciała jasnobrązowy z ciemniejszą głową, którą wyróżnia niejednorodny wygląd upierzenia – nasady piór są czarniawe. Widoczna brew barwy od białej po płową. Kuper i pokrywy nadogonowe przybierają barwę białą, przy czym na tych drugich występują czarne krawędzie chorągiewek zewnętrznych. Pióra na granicy kupra i pokryw nadogonowych posiadają brązowe prążki. Sterówki czarne, na środkowej parze na zewnętrznych chorągiewkach w połowie długości widoczny rudy obszar. Pokrywy skrzydłowe i wewnętrzne lotki II rzędu brązowe.