Od marca 1943 dowódca 119 Samodzielnego Pułku Pancernego na Froncie Zachodnim, brał udział w bitwie pod Smoleńskiem i w zajmowaniu miasta, a w 1944 w operacji białoruskiej – walkach pod Orszą i w obwodzie mińskim, brał udział m.in. w zajmowaniu Mińska. 4 lipca 1944 uhonorowany tytułem Bohatera Związku Radzieckiego. Później wraz z brygadą przeszedł Berezynę i Niemen i zajął Kowno, 1945 brał udział w ofensywie w Prusach Wschodnich. Od lutego 1945 dowódca 2 Samodzielnej Gwardyjskiej Brygady Pancernej.
W marcu 1945 wycofany z frontu i wysłany na studia do Wojskowej Akademii Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych Armii Czerwonej im. Stalina. Od maja 1945 studiował w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego im. Woroszyłowa. Od maja 1946 szef sztabu 2 Gwardyjskiej Dywizji Pancernej, potem szef sztabu 12 Gwardyjskiej Armii Pancernej w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech, 1951-1954 dowódca 26 Gwardyjskiej Dywizji Zmechanizowanej Północnej Grupy Wojsk stacjonującej w Polsce. Od sierpnia 1954 dowódca 24 Gwardyjskiego Korpusu Strzeleckiego w Odeskim Okręgu Wojskowym, 1956–1958 wykładał na Wydziale Sztuki Operacyjnej Wojskowej Akademii sztabu Generalnego im. Woroszyłowa, 1958–1964 dowódca 6 Armii Północnego Okręgu Wojskowego, od 1964 zastępca dowódcy, a od 1967 dowódca Dalekowschodniego Okręgu Wojskowego.