Był jednym z członków delegacji irańskiej na konferencji pokojowej w Wersalu. W 1919 został ambasadorem swojego kraju w Hiszpanii, rok później został przeniesiony na analogiczne stanowisko w Stanach Zjednoczonych. W 1925 wrócił do kraju i zdobył mandat deputowanego do irańskiego parlamentu w okręgu teherańskim.
1925–1951 Był jednym z pięciu deputowanych Madżlesu, którzy sprzeciwiali się detronizacji Kadżarów i ustanowieniu rządów dynastii Pahlawich. Mimo to Reza Szah Pahlawi szanował go na tyle, by w 1927 powierzyć mu ponownie tekę ministra robót publicznych, a następnie – mianować go irańskim przedstawicielem przy Lidze Narodów. W 1929 Hosejn Ala został ambasadorem irańskim we Francji, zaś w latach 1934–1936 był ambasadorem w Wielkiej Brytanii.
Po abdykacji Rezy Szaha Pahlawiego i objęciu rządów w kraju przez Mohammada Rezę Pahlawiego Hosejn Ala został ministrem dworu i przez kolejne dwadzieścia lat zaliczał się do najbliższych współpracowników monarchy. W sierpniu 1945 z powodzeniem przekonywał Organizację Narodów Zjednoczonych do dyplomatycznej interwencji w kryzysie irańskim. Podczas pobytu w Waszyngtonie Ala na polecenie szacha starał się również wysondować, czy Iran mógłby zostać członkiem NATO.