Podgatunki Wyróżnia się 5 podgatunków Cepphus grylle: C. grylle mandtii (M.H.C. Lichtenstein, 1822) – północno-wschodnia Kanada po Svalbard, północną Syberię i północną Alaskę C. grylle arcticus (C.L. Brehm, 1824) – północno-wschodnie USA, południowo-wschodnia Kanada i południowa Grenlandia do Wysp Brytyjskich, południowej Skandynawii i Morza Białego C. grylle islandicus Hørring, 1937 – Islandia C. grylle faeroeensis C.L. Brehm, 1831 – Wyspy Owcze C. grylle grylle (Linnaeus, 1758) – Morze Bałtyckie.
Charakterystyka Cechy gatunku mały|lewo|Nurnik w szacie godowej w locie thumb|Nurnik w spoczynkowej szacie nad wybrzeżem Maine Obie płcie są ubarwione jednakowo. W szacie godowej upierzenie czarne z wyjątkiem białych pokryw na- i podskrzydłowych, widnieją jako błyszcząca biała plama. Ubarwienie jest charakterystyczne, bo żaden inny ptak morski nie ma tak czarnego upierzenia. Dziób czarny, spiczasty, o jaskrawoczerwonym wnętrzu. Nogi również jaskrawoczerwone. Podobnie jak inne alki ma je osadzone daleko w tyle, a duże stopy mają błonę pławną. W szacie spoczynkowej upierzenie brudnobiałe, z ciemniejszym prążkowaniem na grzbiecie. Brzuchy mają białe, również tego koloru jest dobrze widoczne lusterko na skrzydłach. Od lipca do listopada wierzch ciała staje się coraz jaśniejszy, z tyłu biały z ciemnym prążkowaniem.