Pisał literackie i polityczne artykuły dla polsko-żydowskich organizacji. W roku 1941 uciekł z zajętego przez Sowietów Wilna do Mandatu Palestyny, gdzie pracował jako nauczyciel w Tel Awiwie. Wkrótce został kierownikiem ideologicznym organizacji podziemnej Lechi jak i redaktorem jej zeszytów, w których comiesięcznie wydawanych Publikacjach He-Chazit („Front“) jak i tygodniku Ha-Ma'as.
Złapany przez Brytyjczyków zbiegł, lecz był ranny. Znów aresztowany i osadzony w więzieniu Latrun, skąd w 1946 roku po pół roku odbywania kary był uwolniony przez członków Lechi. Do powstania państwa Izrael, kontynuował swoją działalność podziemną. Założył skrajnie prawicową grupę Chazit ha-Moledet („Front domowy”). W dniu 9 września 1948 roku, po zabójstwie mediatora ONZ hrabiego Folke Bernadotte, organizacja ta została uznana przez rząd Izraela za bezprawną. Niektórzy członkowie tej organizacji zostali aresztowani. Eldad jednak uniknął aresztowania i ukrywał się. Od 1949 był redaktorem czasopisma Sullam (Kierownictwo), gdzie prezentował skrajnie nacjonalistyczne poglądy. Reprezentował pogląd podboju terytoriów dla Izraela w maksymalnych „biblijnych granicach” i opowiadał się za wysiedlaniem miejscowej ludności arabskiej.