Order Pahlawiego () – najwyższe odznaczenie ustanowione w 1926 roku przez Rezę Szacha Pahlawiego, pierwszego władcę Persji z dynastii Pahlawi. Zastąpił najważniejszy order dynastii Kadżarów – Order Lwa i Słońca. Przeznaczony do nadawania monarchom i głowom państw. Zlikwidowany w 1979 roku przez rząd ajatollahów w wyniku irańskiej rewolucji islamskiej.
Podział odznaczenia Order dzielił się na dwie klasy: I klasa – Wielki Łańcuch Pahlawiego (początkowo noszona wyłącznie przez szacha), II klasa – Wielka Wstęga Pahlawiego (dla pozostałych odznaczonych). Dodatkowo: Odznaka Honorowa Pahlawiego.
Wygląd insygniów Odznaka Odznaka (godło) II klasy orderu składała się z umieszczonego centralnie, okrągłego medalionu, oraz czterech koron Pahlawich ustawionych wokół niego w kształcie krzyża. Korony wykonane były z platyny i zdobione drogimi kamieniami. Każda z nich była połączona z sąsiednią za pomocą podwójnej, złotej pętli w kształcie ósemki, z dodatkowym kółkiem emaliowanym na niebiesko w środku każdej pętli. Wewnątrz medalionu umieszczono ilustrację przedstawiającą górę Demawend (najwyższy szczyt Iranu i jeden z jego symboli) i wschodzące za nią słońce na tle błękitnego lub niebieskiego nieba.