Od 2 listopada 1918 uczestniczyła w bitwie o Lwów po stronie ukraińskiej. Chorąży 4 Brygady Piechoty Ukraińskiej Armii Halickiej, później referent w Sekretariacie Spraw Zagranicznych Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej. Po klęsce militarnej ZURL w wojnie polsko-ukraińskiej w końcu 1919 wyjechała wraz z rządem Jewhena Petruszewycza do Wiednia, gdzie ukończyła studia ze stopniem naukowym doktora filozofii. W 1921 wróciła do Galicji, wstąpiła do Ukraińskiej Partii Pracy Narodowej. Była nauczycielem gimnazjum sióstr bazylianek we Lwowie (1922-1935), wykładowcą tajnego Uniwersytetu Ukraińskiego i ukraińskiego gimnazjum akademickiego. Jedna z inicjatorów stworzenia komisji geograficznej Towarzystwa Naukowego im. Szewczenki.
W czasie II wojny światowej nauczyciel szkoły średniej, w czasie okupacji niemieckiej kierownik biura statystycznego miasta Lwowa. Od 1944 docent Uniwersytetu Lwowskiego, Instytutu Handlu Sowieckiego. W latach 1946–47 pracowała w Kijowie.
W grudniu 1949 aresztowana przez NKWD i skazana przez OSO NKWD na 10 lat więzienia w obozach koncentracyjnych Gułagu. Więziona w obozach Mordowii. Zwolniona w 1956, wróciła do Lwowa, gdzie zmarła. Pochowana na Cmentarzu Łyczakowskim.