W przeciwieństwie do Orderu Sepaha, Order Zulfaghara mógł być przyznawany wyłącznie w przypadku wojen toczonych z zagranicznymi państwami.
Zasady nadawania Odznaczeniem nagradzano żołnierzy, którzy podczas działań wojennych prowadzonych przeciwko innym państwom na lądzie, morzu lub w powietrzu, wyróżnili się niezwykłymi czynami lub niespotykaną odwagą, oraz oficerom, których dowodzenie przyniosło bardzo dobre wyniki. Nagradzano za następujące czyny dowódcze: przechwycenie lub zniszczenie najważniejszego sektora wrogiej armii, zmuszenie przeciwnika do odwrotu lub zajęcia gorszej pozycji na polu walki, taktyczne przełamanie linii nieprzyjaciela oraz zniszczenie jego armii.
Podział odznaczenia Lata 1925–1949 thumb|Mohammad Reza Pahlawi w 1973 w mundurze galowym. Widoczna jest gwiazda I klasy specjalnej (z lewej strony) oraz odznaka IV stopnia I klasy (jako pierwsza z prawej w szeregu innych medali) Początkowo odznaczenie dzieliło się na dwie klasy: I klasa – Order Zulfaghara (Nešān-e Zu’l-faqār) – order przeznaczony dla oficerów; dzielił się na cztery stopnie: I stopień – odznaka wieszana na wstędze z kokardą wiązanej wokół szyi; duża gwiazda orderowa i noszona na lewej piersi; dodatkowa odznaka w kolorze czerwonym II stopień – odznaka wieszana na wstędze wiązanej wokół szyi;