thumb|200px|Obraz Panichida na cmentarzu w dziewiąty dzień po śmierci. Śpiew formuły Wieczna pamięć kończy w prawosławiu każde nabożeństwo w intencji zmarłych Wieczna pamięćObrzęd małej panichidy (, , ) – uroczysta formuła wspomnienia zmarłych w Kościele prawosławnym oraz w katolickich Kościołach wschodnich, wykonywana na zakończenie panichidy lub nabożeństwa pogrzebowego.
Wyrażenie Wieczna pamięć było początkowo w Kościele chrześcijańskim formułą wyrażającą głęboki szacunek wobec szczególnie zasłużonej osoby, niezależnie od tego, czy chodziło o zmarłego, czy też o osobę nadal żyjącą. Z czasem jego użycie zawęziło się do osób nieżyjących, nadal jednak dotyczyły wyłącznie postaci o wyjątkowych zasługach. W takim znaczeniu pojawia się w aklamacji soboru chalcedońskiego: Wieczna pamięć CyrylowiA. Łukaszewicz, Wiecznaja pamiat' [w:] Prawosławnaja Encikłopiedija, t. VIII, Moskwa 2004, s.93.. Formuła Wieczna pamięć weszła również do obrzędu Triumfu Prawosławia, upamiętniającego koniec ikonoklazmu i przywrócenie kultu ikon w 843. W obrzędzie tym odnosi się do zmarłych cesarzy bizantyńskich – dobroczyńców i obrońców Kościoła oraz do zmarłych biskupów chrześcijańskich.