Uznał prezydencką reformę konstytucyjną za bezprawną i, pozostając wierny konstytucji z 1994 roku, kontynuował wraz z częścią deputowanych pracę Rady Najwyższej. Również Zgromadzenie Parlamentarne OBWE (ZP OBWE) uznawało nadal Radę Najwyższą za legalny parlament Białorusi. Co najmniej do września 2000 roku Uładzimir Nisciuk wraz z trzema innymi deputowanymi Rady: Siamionem Szareckim, Anatolem Labiedźką i Wiktarem Chomiczem – posiadał status członka ZP OBWE i uznawany był przez ten organ za część stałej delegacji Białorusi. Budziło to niezadowolenie i protesty m.in. ze strony przedstawicieli władz Rosji. Przewodniczący Dumy Państwowej Giennadij Sielezniow nazywał Nisciuka „samozwańcem” i mówił, że „rosyjska delegacja wstydzi się, gdy ten wychodzi na mównicę”. Status Nisciuka został jednak dwukrotnie potwierdzony przez ZP OBWE – w styczniu 1997 i lipcu 1998 roku. Zgodnie z Konstytucją Białorusi z 1994 roku jego mandat deputowanego do Rady Najwyższej zakończył się 9 stycznia 2001 roku; kolejne wybory do tego organu jednak nigdy się nie odbyły.

Uwagi

Przypisy

Kategoria:Członkowie Partii Zgody Ludowej Kategoria:Deputowani do Rady Najwyższej Republiki Białorusi XIII kadencji