W ciągu kilku lat formacja zyskała szerokie poparcie społeczne.
W 1945 przywództwo Tude z zaskoczeniem przyjęło politykę radziecką wobec Iranu i poparcie ZSRR dla utworzenia Autonomicznej Republiki Azerbejdżańskiej (w którym pod auspicjami radzieckimi powstała odrębna Demokratyczna Partia Azerbejdżanu) oraz Republiki Kurdyjskiej. Tude, powołując się na lewicową solidarność, udzielała poparcia tym organizmom, nieoficjalnie jednak przywódcy partii uważali politykę ZSRR za niewłaściwą, osłabiającą największą irańską formację socjalistyczną. W 1946 Eskandari był jednym z trzech polityków Tude, którzy weszli do rządu Ahmada Ghawama. Objął tekę ministra handlu i przemysłuH. Ladjevardi, Labor Unions and Autocracy in Iran, Syracuse University Press, Syracuse 1985, s.141.. Gdy Związek Radziecki pod naciskiem Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych wycofał się z północnego Iranu i zaprzestał wspierania Azerów i Kurdów, rząd irański aresztował liderów Tude. Iradż Eskandari został zmuszony do emigracji (rząd Ghawama upadł w 1947).