W latach 1989–1991 był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR. Pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Komitetu Praw i Swobód Obywatelskich Rady Najwyższej ZSRR, był członkiem Międzyregionalnej Grupy Deputowanych. W latach 1992–1995 pracował jako wicedyrektor, pracownik naukowy Niezależnego Instytutu Badań Socjalno-Ekonomicznych i Politycznych. Był jednym z organizatorów Zjednoczonej Partii Demokratycznej Białorusi. W latach 1990–1991 pełnił funkcję członka jej Rady, w latach 1991–1995 – przewodniczącego. Po zjednoczeniu z Partią Obywatelską w 1995 roku objął stanowisko zastępcy przewodniczącego nowo powstałego ugrupowania – Zjednoczonego Partii Obywatelskiej.
W pierwszej turze uzupełniających wyborów parlamentarnych 29 listopada 1995 roku został wybrany na deputowanego do Rady Najwyższej Republiki Białorusi XIII kadencji z plachanouskiego okręgu wyborczego nr 227 miasta Mińska. 5 grudnia 1995 roku został zarejestrowany przez centralną komisję wyborczą, a 9 stycznia 1996 roku zaprzysiężony na deputowanego. Od 23 stycznia pełnił w Radzie Najwyższej funkcję członka Stałej Komisji ds. Praw Człowieka, Kwestii Narodowościowych, Środków Masowego Przekazu, Kontaktu ze Zjednoczeniami Społecznymi i Organizacjami Religijnymi. Był przewodniczącym Podkomisji ds.