W 1915 roku został zatrudniony na stanowisku asystenta w Dziale Archeologicznym Pracowni Antropologicznej Towarzystwa Naukowego Warszawskiego i zajmował je do końca 1918, a w latach 1916–1920 był kustoszem Muzeum Krajoznawczego w Warszawie. W marcu 1920 został powołany przez Wydział Nauki Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego na stanowisko państwowego konserwatora zabytków przedhistorycznych okręgu północno warszawskiego i członka Prezydium Grona Konserwatorów Zabytków Przedhistorycznych. W 1929 mianowany został dyrektorem organizowanego przez siebie Państwowego Muzeum Archeologicznego w Warszawie. W tym okresie uratował przed zniszczeniem wiele zabytków archeologicznych, a jednocześnie prowadził intensywne prace terenowe. W wyniku jego starań Muzeum posiadało w 1937 około 140.000 eksponatów i 6729 woluminów w bibliotece. W 1934 habilitował się na Uniwersytecie Poznańskim z prehistorii. Po 1939 próbował ratować zbiory muzealne, ale w 1940 został usunięty przez okupanta niemieckiego i wyjechał do Woli Korytnickiej, gdzie ciężko pracując fizycznie pozostał do października 1946. Pielęgnował też obłożnie chorą żonę, która wkrótce zmarła. W 1946, po jej śmierci, przyjął zaproszenie do Torunia, gdzie na Uniwersytecie, stworzył Zakład Prehistoryczny. Przewodził mu do śmierci w 1951. Został pochowany na Cmentarzu św.