Od sierpnia 1941 uczestnik II wojny światowej, dowódca 51 Dywizji Lotniczej Dalekiego Zasięgu, od grudnia 1941 dowódca 1 Dywizji Ciężkich Bombowców Nocnych, w marcu 1942 przeformowanej w 17 Dywizję Lotniczą Bombowców Dalekiego Zasięgu. Walczył m.in. pod Moskwą i Stalingradem (obecnie Wołgograd). Od 1942 zastępca dowódcy, a od maja 1943 dowódca 2 Gwardyjskiego Korpusu Lotniczego Dalekiego Zasięgu. Wyróżnił się w bitwie pod Kurskiem, pod Smoleńskiem, na Froncie Briańskim, podczas operacji krymskiej, operacji białoruskiej, operacji jasko-kiszyniowskiej, budapeszteńskiej, wiślańsko-odrzańskiej, pomorskiej i wschodniopruskiej.
Po wojnie dowódca korpusu, od sierpnia 1946 do marca 1947 zastępca dowódcy 1 Gwardyjskiego Korpusu Lotniczego Bombowców Dalekiego Zasięgu. 1949 ukończył Akademię Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR im. Woroszyłowa. Od 1949 generalny inspektor lotnictwa bombowego Głównego Inspektoratu Sił Zbrojnych ZSRR, od sierpnia 1950 szef wydziału, a od października 1952 zastępca komendanta Wojskowej Akademii Powietrznej. Od stycznia 1954 dowódca 24 Armii Lotniczej w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech. Od kwietnia 1956 zastępca głównodowodzącego Sił Powietrznych Armii Radzieckiej, od lutego 1958 generalny inspektor Głównego Inspektoratu Ministerstwa Obrony ZSRR.