Służba Istnieją różne wersje początkowych losów okrętu. Według oficjalnej estońskiej wersji z 2012 roku, miał on być własnością władz miejskich Rygi, gdzie pełnił funkcję statku pasażerskiego o nazwie „N”. W czasie wojny wszedł do służby w Marynarce Wojennej Imperium Rosyjskiego pod nazwą „Pskow”. W 1917 został przebazowany do Parnawy, rok później został zatopiony w tamtejszej fosie. Został podniesiony przez Estończyków.
Według Ehlersa, pierwsza nazwa jednostki mogła brzmieć „Sorkholm”. W czasie I wojny światowej służył pod nazwą „Matros”. Podlegał bezpośrednio pod Ministerstwo Wojny, zewidencjonowany jako holownik-lodołamacz. Od 15 stycznia 1918 znajdował się na liście Floty Bałtyckiej. Gdy w ramach operacji Faustschlag Niemcy 25 lutego 1918 roku zajęli Tallinn, znaleźli okręt unieruchomiony przez lód. Po podpisaniu rozejmu w Compiègne Niemcy rozpoczęli wycofywanie wojsk z terenów Estonii, „Matros” wpadł w ręce Estończyków już 11 listopada.
Do służby w Eesti merejõud został włączony w roku 1920 lub 1921 jako kanonierka „Mardus”, jednak już w 1922 został skierowany do generalnego remontu.