W 1923 stanął na czele berlińskiego oddziału pisma „Bałtijskij almanach” z siedzibą w Kownie. Od I poł. lat 20. współpracował z pismem „Rul”, czasopismem „Społochi”, a także literackim czasopismem „Nasz ogoniok”, wychodzącym na Łotwie. Był członkiem Związku Oficerów oraz Związku Rosyjskich Pisarzy i Dziennikarzy w Niemczech. Według części rosyjskich działaczy emigracyjnych był współpracownikiem radzieckich służb specjalnych. W rezultacie w 1930 r. został wykluczony ze Związku Oficerów oraz Związku Rosyjskich Pisarzy i Dziennikarzy w Niemczech, po czym był zmuszony wyjechać za granicę. Przebywał pod fałszywymi nazwiskami w Czechosłowacji, Szwajcarii, Iranie, Turcji, Grecji. Ujawnienie archiwów radzieckich udowodniło zarzut współpracy z OGPU, a następnie NKWD, gdyż okazało się, że w 1927 r. postanowieniem Prezydium Centralnego Komitetu Wykonawczego ZSRR otrzymał zaocznie radzieckie obywatelstwo. W Kownie opublikowano jego powieść pt. „Żeleznoje kolco”. Kolejnymi powieściami były „Istorija Gieorgija Biełomorina”, „Mużcziny”, „Biermondtowszczina: (wospominanija, dniewnik 1919-1920 gg.)”. W 1937 został osądzony przez greckie władze za działalność szpiegowską na rzecz ZSRR, po czym osadzono go w więzieniu. Wyszedł na wolność w 1941 w wyniku zajęcia Grecji przez wojska niemieckie prawdopodobnie za zgodę na współpracę z Abwehrą.