Od sierpnia 1932 w Siłach Powietrznych, w 1933 skończył wojskową szkołę lotniczą im. Miasnikowa, a 1934 wydział operacyjny Inżynierujnej Akademii Wojsk Lotniczych im. Żukowskiego. Od stycznia 1935 dowódca i komisarz eskadry, od sierpnia 1936 dowódca Lotniczej Brygady Mieszanej. Od sierpnia 1939 zastępca dowódcy Sił Powietrznych 3 Armii, we wrześniu 1939 brał udział w agresji ZSRR na Polskę. Od czerwca 1940 zastępca dowódcy na Dalekim Wschodzie, od stycznia 1941 generalny inspektor lotnictwa Armii Czerwonej, po ataku Niemiec na ZSRR został dowódcą Sił Powietrznych 6 Armii Frontu Południowo-Zachodniego. 1942 dowódca Sił Powietrznych Frontu Południowo-Zachodniego, od października 1942 szef sztabu – zastępca dowódcy Sił Powietrznych Armii Czerwonej, od maja 1943 zastępca dowódcy Sił Powietrznych Armii Czerwonej, uczestnik operacji krymskiej, od kwietnia 1945 ponownie szef sztabu – zastępca dowódcy Sił Powietrznych Armii Czerwonej. Od 27 marca 1942 generał porucznik, od 17 marca 1943 generał pułkownik, a od 19 sierpnia 1944 marszałek lotnictwa. Uczestnik konferencji w Poczdamie 1945. W latach 1946–1950 szef (komendant) Akademii Sił Powietrznych w Monino, zrezygnował ze stanowiska z powodu ciężkiej choroby serca spowodowanej dwoma przebytymi zawałami. Pochowany na cmentarzu Nowodziewiczym.