Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 554.••, tymczasowo pełnił także funkcję dyrektora. Podczas walnego zgromadzenia Towarzystwa Samopomocy Lekarzy 28 lutego 1903 zgłosił się na członka tej organizacji. Od 1907 do 1939 pracował jako lekarz domowy, prowadził praktykę prywatną w Sanoku, specjalizował się w chorobach wewnętrznych. Działał także jako lekarz Ubezpieczalni Społecznej w Krośnie. W 1905 był sygnatariuszem odezwy lekarzy polskich o charakterze antyalkoholowym. W 1910 został oskarżony przez innego sanockiego lekarza Stanisława Zygmunta Edelheita o obrazę czci, rozprawa karna w Sądzie Powiatowym w Sanoku w dniu 5 sierpnia 1910 zakończyła się ugodą. Był członkiem sekcji Towarzystwa Lekarzy Galicyjskich w Sanoku, pełniąc w niej funkcję sekretarza. Był lekarzem oddziału w Sanoku Towarzystwa Wzajemnych Ubezpieczeń w Krakowie (ok. 1913/1914). Uchwałą Rady Miejskiej w Sanoku z 1913 został uznany przynależnym do gminy Sanok
Podczas I wojny światowej w c. k. Obronie Krajowej został mianowany wyższym lekarzem w stosunku ewidencji z dniem 1 maja 1915, a później lekarzem pułkowym w stosunku ewidencji z dniem 15 lutego 1917.