Następnie Niemców reprezentował płk Hermann von der Lieth-Thomsen, a Rosjan dowódca Wojskowych Sił Powietrznych ZSRR Piotr Baranow, którzy podpisali umowę w sprawie utworzenia ośrodka 15 kwietnia 1925.

Szkoła pilotażu Dowódcą szkoły pilotażu był w okresie czerwiec 1925 – 1 grudnia 1929 mjr Walter Stahr, po nim do 28 lutego 1932 mjr Max Mohr. Już w maju 1926 zorganizowano pierwszy kurs dla byłych pilotów wojskowych Luftwaffe. Do końca marca 1927 Reichswehra zainwestowała w obiekty 600 000 rubli, w lecie tego roku kolejne 560 000 rubli. Ośrodek podzielony był na 4 oddziały: grupę sztabową, grupę szkolenia pilotów myśliwskich, grupę szkolenia obserwatorów artyleryjskich i wywiadowców lotniczych oraz grupę doświadczalną, mającą opracowywać prototypy nowych broni. Jako personel pomocniczy pracowało w obiekcie przeszło 300 Rosjan. Pierwszymi samolotami używanymi w szkole pilotażu było 50 Fokkerów FD XIII, dwumiejscowe Heinkle HD 17 oraz Albatrosy L 76, L 77 i L 78. Silniki fokkerów były produkowane przez przedsiębiorstwo Napier-Lion-Motors w Anglii, co stwarzało ogromne problemy w przypadku konieczności odesłania ich do producenta do naprawy.