W tej redakcji dodano jeszcze kilka tekstów.
Zawartość Nomokanon obejmuje następujące teksty, podzielone w dziele według tematów.
Kanony apostolskie
Wczesny zbiór osiemdziesięciu pięciu reguł dyscyplinarnych, który w pierwszej połowie IV wieku stanowił standardowy tekst kanoniczny w Syrii. Jego treść pod wieloma względami i odzwierciedla praktyki okresu przednicejskiego, ale z pewnością nie ma genezy autentycznie apostolskiej. Krótszy zbiór (pięćdziesięciu kanonów), który przełożył na łacinę Dionizy Exiguus (koniec V wieku), rozpowszechnił się szeroko na Zachodzie. Wprowadzenie całej serii tych osiemdziesięciu pięciu kanonów do prawa Kościoła konstantynopolitańskiego było dziełem patriarchy Jana III Scholastyka (565-577) i zostało zaaprobowane przez Sobór in Trullo w 692 roku. Różnica między krótszym a dłuższym zbiorem odegrała pewną rolę w polemikach między kościołami Wschodnim a Zachodnim.
Kanony soborów powszechnych Nicea (rok 325) – 20 kanonów. Konstantynopol I (rok 381) – 7 kanonów. Efez (rok 431) – 8 kanonów. Chalcedon (rok 451) – 30 kanonów. Sobór in Trullo (rok 692) – 102 kanony. Nicea II (rok 787) – 22 kanony.