Zainteresowania muzyczne zaowocowały nauką gry na rozmaitych instrumentach, m.in. gry na skrzypcach u Hosejna Hangafarina, który również nauczył Waziriego zachodniego zapisu nutowego. Waziri opanował grę na skrzypcach tradycyjnych kamancze, santurze i mandolinie. Jednocześnie dalej doskonalił swoje umiejętności gry na tarze, m.in. pod kierunkiem Mirzy Abdollaha – uznanego wirtuoza gry na tarze and setarze. Waziri opracował pierwszą nutową transkrypcję radifów Mirzy Abdollaha i Aghi Hosejn-Gholego. Wersja ta była pierwotnie uznawana za zaginioną, odnalazła się u ucznia Waziriego Musy Marufiego (1889–1965), który opracował materiał mistrza, dodając krótsze radify Darwisza Chana oraz zapisy Mahdi Gholego Hedajata. Dzieło Marufiego zostało wydane przez irańskie Ministerstwo Kultury i Sztuki w 1963 roku.