do jego miejsca w systemie, charakterystyki czy też do nazwiska muzyka.
Radif może być zarówno wokalny jak i instrumentalny – wykonywany na lutniach tar i setar, cytrze santur, skrzypcach kamancze czy flecie naj.
W 2009 roku radif został wpisany na listę niematerialnego dziedzictwa UNESCO.
Historia Genezy radifu upatruje się w działalności Barbada – nadwornego muzyka i poety władcy Iranu z dynastii Sasanidów Chosroua II Parwiza (591–628). Barbad stworzył system muzyczny oparty na siedmiu skalach tzw. chosrawani, trzydziestu lahn i 360 melodii dastan na każdy dzień roku wykonywanych na przyjęciach królewskich.
Na rozwój i formę radifu wpływ miała religia islamu. Radif wykonywany był solo lub przez małe zespoły na dworach królewskich, w domach i ogrodach arystokracji, a także podczas spotkań bractw sufickich.
Podstawowym instrumentem do nauki radifu była czterostrunowa lutnia setar. Radif nauczany był ze słuchu, bez zapisu nutowego, uczniowie uczyli się na pamięć. Nauczyciel lub starszy stażem uczeń grał lub śpiewał określoną frazę a uczniowie ją powtarzali. Uczniowie nie mogli występować przed publicznością bez pozwolenia nauczyciela.