maksymalna prędkość podwodna wynosiła 7,6 węzła.

Okręt uzbrojony był w cztery wyrzutnie torpedowe kal. 533 mm na dziobie, jedną na rufie, armatę kal. 88 mm i działko przeciwlotnicze 20 mm.

Służba thumb|left|Herb miasta Radevormwald, używany jako emblemat przez U-576 26 czerwca 1941 okręt wszedł do służby pod dowództwem kptlt. Hansa-Dietera Heinickego i do 1 września 1941 odbywał służbę treningową w ramach 7. Flotylli, po czym wszedł do służby aktywnej i odbył pięć patroli bojowych na północnym Atlantyku. W ich czasie zatopił cztery statki: brytyjski „Empire Spring” (6946 BRT, 14 lutego 1942), amerykański „Pipestone County” (5102 BRT, 21 kwietnia 1942), norweski „Taborfjell” (1339 BRT, 30 kwietnia 1942) i nikaraguański „Bluefields” (2063 BRT, 15 lipca 1942).

15 lipca 1942 niedaleko Przylądka Hatteras U-576 zaatakował konwój KS-520, płynący z Norfolk do Key West, trafiając statki MV „Bluefields” (który zatonął bez strat w załodze), SS „Chilore” i MV „J.A. Mowinckel”. Po ataku wynurzył się w środku konwoju, ok. 300 metrów od frachtowca „Unicoi”, którego załoga zdołała obsadzić działo pokładowe i trafić okręt podwodny. Następnie U-Boot został zbombardowany przez dwa samoloty Vought OS2U Kingfisher z dywizjonu VS-9D4, pilotowane przez chor. Franka C. Lewisa i Charlesa D. Webba.