Decydujące znaczenie miała wspólna podróż Bergha i Nordströma w 1889 roku na Gotlandię, gdzie obaj zetknęli się z młodym, 20-letnim wówczas malarzem Ivanem Aguélim. Jego obrazy, utrzymana w ciemnych tonacjach Równina oraz Nadmorska plaża, wywarły na nich wielkie wrażenie. Płótna te charakteryzowały eis dekoracyjnym uproszczeniem, bogatą grą walorów i sugestywnym nastrojem – cechami, które stały się charakterystyczne dla malarstwa szwedzkiego ostatniej dekady XIX wieku. Adoptował je również Karl Nordström. Dzięki Aguélemu artyści szwedzcy mieli okazję zapoznać się z syntetyzmem i symbolizmem, których wpływy silnie zaznaczyły się również w twórczości malarzy Szkoły z Varberg. W czerwcu 1890 roku Aguéli pokazał im zdjęcia obrazów Cezanne'a i van Gogha, a w 1891 Gauguina (1891). Jesienią 1892 roku, po udanej wystawie swych prac na Förbundets utställning w Kopenhadze Karl Nordström poczuł potrzebę odnowy swej sztuki. Razem z Berghiem obejrzał prezentowane na wystawie obrazy Gauguina, z których jeden, Pejzaż z Bretanii (1889) Bergh zakupił. Na wiosennej wystawie w Kopenhadze w 1893 roku szwedzcy malarze ponownie zetknęli się z dekoracyjnym syntetyzmem obrazów Gauguina, a także z ekspresyjnymi obrazami van Gogha, które wywarły wielkie wrażenie na Nordströmie.