18 lutego 1932 zdał egzamin dojrzałości w Państwowym Gimnazjum im. Królowej Zofii w Sanoku (w jego klasie byli m.in. Franciszek Malik, Zbigniew Wyskiel i Ludwik Warchał – wszyscy również późniejsi żołnierze Wojska Polskiego, w tym dwaj ostatni ofiary zbrodni katyńskiej). Uchwałą Rady Miejskiej w Sanoku z 1935 został uznany przynależnym do gminy Sanok. Został przyjęty do Wojska Polskiego, a potem awansowany do stopnia podporucznika rezerwy w Korpusie Oficerów Piechoty ze starszeństwem z 1 stycznia 1936. Pełnił funkcję instruktora w Powiatowym Komitecie Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego w szkołach średnich Sanoka oraz prowadził szkolenia wojskowe w okolicznych oddziałach Związku Strzeleckiego. W latach trzydziestych XX w. był pracownikiem starostwa powiatowego w Sanoku. Działał społecznie w Związku Młodej Wsi.
Wobec zagrożenia konfliktem zbrojnym w ostatnim tygodniu sierpnia 1939 został zmobilizowany na ćwiczenia wojskowe w 2 pułku Strzelców Podhalańskich, ok. 25–26 przydzielony do komisji poboru koni w miejscowościach Zboiska, następnie Grabownica, podlegając wówczas kwatermistrzowi jednostki mjr. Stanisławowi Stahlbergerowi, następnie do plutonu zwiadowczego przy III batalionie w sanockiej dzielnicy Olchowce.