Po przejściu w 1920 r. w granice odrodzonej Polski, przedsiębiorstwo zostało przejęte przez Towarzystwo Robót Inżynierskich S.A. w Poznaniu. Jego ówczesna nazwa to Fabryka Wyrobów Betonowych „TRI” w Białych Błotach.
Po II wojnie światowej wznowiono produkcję prefabrykowanych elementów betonowych, na które ciągle wzrastało zapotrzebowanie. Podstawowy materiał do produkcji – żwir wydobywano z wyrobiska na terenie zakładu. Przy transporcie stosowano elewator kubełkowy. W 1952 roku zakład upaństwowiono i nadano mu nazwę: Bydgoskie Zakłady Betoniarskie i Żelbetowe Budownictwa Przemysłowego. W 1956 roku zakończono modernizację i rozbudowę przedsiębiorstwa. Głównymi wyrobami stały się elementy dla budownictwa mieszkaniowego i przemysłowego. Prefabrykaty z Białych Błót stosowano masowo w budowie nowych osiedli mieszkaniowych m.in. w Bydgoszczy (osiedla: Błonie, Jary II, Kapuściska II, Wyżyny B2, cześć Szwederowa), a także szpitali, zakładów przemysłowych i innych budynków.
W 1974 r. rozpoczęto kolejną modernizację i rozbudowę zakładu. Sprowadzone z USA urządzenia od 1976 r. umożliwiły produkcję rur „Wipro”, a na urządzeniach sprowadzonych z Kanady i Finlandii w 1977 r. uruchomiono produkcję płyt sprężonych „Spiroll”.