Kibuc był z trzech stron otoczony arabskimi wsiami: od północnego zachodu Abu Szusza i Abu Zurajk, od zachodu Ar-Rihanija, od południowego zachodu Dalijat ar-Rauha, od południa Al-Kafrajn, i od południowego wschodu Al-Ghubaja at-Tahta, Al-Ghubaja al-Fauka, An-Naghnaghijja i Al-Mansi.
Ze względu na otoczenie zalesionych wzgórz, już w kwietniu 1942 roku Brytyjczycy rozpoczęli organizować w Miszmar ha-Emek pierwsze kursy szkoleniowe sabotażu dla żydowskich kompanii szturmowych Palmach. Gdy rok później Brytyjczycy zrezygnowali ze współpracy z Żydami i skonfiskowali broń, członkowie Palmach ukryli dużo uzbrojenia w rejonie Miszmar ha-Emek. Żydzi wykorzystali także okres współpracy z Brytyjczykami do rozwijania osadnictwa na Wyżynie Manassesa. W 1941 roku na zachód od Miszmar ha-Emek założono nowy kibuc Ramat ha-Szofet. W jego sąsiedztwie znajdował się założony w 1937 roku kibuc En ha-Szofet, na zachód od którego utworzono ośrodek szkoleniowy Joara (dla Palmach). Lokalizacji tej sprzyjało izolowane położenie – duża odległość od innych osad ludzkich, zalesienie okolicznych wzgórz oraz stosunkowo niewielka obecność brytyjskich sił w okolicy. Bardzo szybko ośrodek szkoleniowy rozwinął się w szkołę oficerów i instruktorów wojskowych Hagany.