Romuald Ganowicz, ps. „Grom” (ur. 7 lutego 1898 w Koninie, zm. 24 października 1993 tamże) – plutonowy rezerwy Wojska Polskiego, podporucznik Armii Krajowej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Był synem Ludwika Ganowicza i Teodory z Piaseckich. W 1915, po ukończeniu czterech klas Gimnazjum w Kazaniu, został wcielony do Wojskowej Drużyny Inżynieryjnej. Była to pomocnicza jednostka Armii Rosyjskiej, zajmująca się budową dróg, mostów i fortyfikacji. W sierpniu 1918 powrócił do Konina. Trzy miesiące później w Kaliszu wstąpił do 2 pułku ułanów Grochowskich. W jego szeregach uczestniczył w walkach z Czechami na Śląsku Cieszyńskim oraz z Ukraińcami w Małopolsce Wschodniej. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Pod Wiersznicą 1 października 1920 poprowadził brawurową szarżę przeciwko tyralierze bolszewickiej, wywołując tym panikę w szeregach nieprzyjaciela. Za ten bohaterski czyn odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari numer 3083 (30 czerwca 1921)G. Łukomski, Ganowicz Romuald [w:] Kawalerowie Virtuti Militari 1792-1945, t. 2 (1914-1921), cz. 2, Koszalin 1993..