Jan Zabłocki z domu Słonina (ur. 20 października 1944 w Żarnówce) – polski prawnik, profesor nauk prawnych specjalizujący się w prawie rzymskim, kanonicznym i cywilnym.
Życiorys Stopień doktora nauk prawnych w zakresie prawa uzyskał na Wydziale Prawa Kanonicznego Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie w 1980. Tematem jego rozprawy doktorskiej było Użyczenie w klasycznym prawie rzymskim, a promotorem profesor Henryk Kupiszewski. W 1990 uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie dorobku naukowego oraz monografii Kompetencje patres familias i zgromadzeń ludowych w sprawach rodziny w świetle Noctes Atticae Aulusa Gelliusa. Tytuł profesora nauk prawnych uzyskał w 1999 na podstawie dorobku naukowego, w tym monografii pt. Rozważania o procesie rzymskim w Noctes Atticae Aulusa Gelliusa.
Został nauczycielem akademickim na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego. Objął stanowisko kierownika Katedry Prawa Rzymskiego. W latach 2000–2002 pełnił funkcję prodziekana.
W 2001 założył czasopismo Zeszyty Prawnicze, którego był redaktorem naczelnym przez 20 lat. Doprowadził też do powołania serii wydawniczej Arcana Iurisprudentiae i jest przewodniczącym jej Rady Naukowej.