Celina Ewa Bobińska-Wolska (ur. 24 grudnia 1913 w Krakowie, zm. 10 czerwca 1997 tamże) – polska historyk dziejów nowożytnych i działaczka komunistyczna.
Życiorys W 1918 wyjechała wraz z matką Heleną do Moskwy, gdzie przebywał jej ojciec Stanisław Bobiński. Jej wujem był Julian Brun, a siostrą cioteczną Celina Budzyńska. Studia wyższe ukończyła na Uniwersytecie Państwowym w Moskwie w 1937 r. Do 1940 pracowała jako nauczycielka, następnie jako aspirant na Uniwersytecie Moskiewskim. W 1945 r. została kandydatem nauk historycznych; jej promotorem był znawca dziejów Polski Uładzimir Piczeta.
Do Polski wróciła w 1945 r. i w latach 1945–1950 przebywała w Warszawie. Od 1945 była członkinią Polskiej Partii Robotniczej. W 1946 Bobińska nostryfikowała swój dyplom kandydacki na Uniwersytecie Łódzkim, od 1947 prowadziła wykłady zlecone na Uniwersytecie Warszawskim z zakresu idei społecznych i ekonomicznych oświecenia. Pracowała jako publicysta, redaktor i wykładowca w Centralnej Szkole Partyjnej PZPR w Łodzi. Należała wówczas do półformalnej grupy (wraz m.in. z Żanną Kormanową i Stanisławem Arnoldem) młodych historyków marksistowskich nadających kierunek przekształceniom ideologicznym polskiej historiografii. W 1948 weszła w skład Marksistowskiego Zrzeszenia Historyków, utworzonego na VII Zjeździe Historyków Polskich we Wrocławiu.