w 1946 jego jurysdykcji podlegały 103 parafie, przy czym większość budynków sakralnych zajmowanych przez nie wymagała gruntownej renowacji. Hierarcha regularnie dokonywał wizytacji duszpasterskich w parafiach. Dzięki staraniom Józefa w 1948 władze radzieckie zgodziły się zwrócić prawosławnym cerkiew Opieki Matki Bożej w Woroneżu, którą biskup uczynił swoim soborem katedralnym. Bez powodzenia starał się natomiast o możliwość ponownego otwarcia monasterów w Woroneżu i Zadońsku oraz wznowienia publicznego kultu relikwii świętych biskupów Mitrofana z Woroneża (250. rocznica jego śmierci była w 1953 uroczyście obchodzona w eparchii woroneskiej) oraz Tichona Zadońskiego. W 1950 otrzymał godność arcybiskupa, zaś w 1959 – metropolity. W latach 50. XX wieku doprowadził do przeniesienia na cmentarze miejskie szczątków biskupów woroneskich, których pochowano pierwotnie w sąsiedztwie monasteru Zwiastowania w Woroneżu, zburzonego w tym samym okresie (a zamkniętego jeszcze w latach 20.). Dwa lata później zmarł i został pochowany w sąsiedztwie soboru Opieki Matki Bożej.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1871 Kategoria:Zmarli w 1961 Kategoria:Biskupi woronescy