Pod wpływem rewolucji francuskiej Monti wydał w roku 1793 poemat Bessvilliana, w którym potępił okrucieństwo jakobińskiego terroru i bronił monarchii. Utwór ten tytułem nawiązywał do nazwiska Hugou de Bassville'a, sekretarza francuskiego poselstwa zamordowanego w Rzymie przez wzburzony tłum. Forma wierszowa tego poematu i motyw podróży w zaświaty kojarzyły się z Boską komedią DantegoJózef Heistein, Historia literatury włoskiej, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk-Łódź 1987, s. 154.. Jednak już w roku 1797 poeta stał się piewcą ideałów demokratycznych i jakobińskich. Napisał wtedy kilka wierszy wymierzonych przeciwko reakcyjnym kołom katolickim i monarchistom, z których najsłynniejsze to: Il fanatismo (Fanatyzm), La superstizione (Przesąd), Il pericolo (Niebezpieczeństwo) oraz canzona Per il congresso di Udine (Na kongres w Udine) i hymn Nell'anniversario del supplizio de Luigi XVI (Na rocznicę ścięcia Ludwika XVI). Ta nagła zmiana poglądów politycznych przysporzyła Montiemu wielu wrogów, ale także dała mu dostęp do licznych zaszczytów i zyskownych urzędów.