kępy, duże odsypy (przewały i zaspy przykorytowe), obniżenia łach i dolinki przelewowe.
Wezbrania powodziowe mają pochodzenie roztopowe lub deszczowe.
Strefa łęgowa (łąkowa) thumb|upright=1.2|Jeziorko Czerniakowskie – starorzecze.
Taras zalewowy (strefa łęgowa) osiąga największą szerokość na południu miasta.
Rozpościerający się powyżej taras nadzalewowy niższy (Praski, IIa) tworzy skarpę rozdzielającą oba tarasy. Na północy miasta na lewym brzegu Wisły bezpośrednio nad tarasem zalewowym wznosi się lokalnie znacznie wyższa skarpa warszawska, będąca krawędzią erozyjną morenowej Równiny Warszawskiej.
Na tarasie zalewowym występują liczne łachy wiślane (łuki zakolowe starorzeczy), najliczniej w obniżeniach pod skarpą tarasu nadzalewowego Praskiego (IIa). Największe z nich to jeziorka: Czerniakowskie, Wilanowskie i Kamionkowskie, natomiast wśród zalądowanych Zakole Wawerskie.
Tarasy nadzalewowe (II) thumb|upright=1.2|Jeziorko Kamionkowskie, starorzecze na tarasie zalewowym pod tarasem nadzalewowym, na skraju którego znajduje się konkatedra Matki Bożej Zwycięskiej Tarasy nadzalewowe są to późnoplejstoceńskie tarasy rzeczne Wisły. Zbudowane są głównie z piasków rzecznych pokrytych warstwą mad pylastych.