Wraz z ojcem dziewczynki doszedł do wniosku, że powinna uczyć się w specjalnej szkole, kontaktując się z innymi dziećmi. Wraz z dr. Cogswellem rozpoczął starania o utworzenie szkoły dla niesłyszących dzieci z okolicy. Ich pierwszym etapem był wyjazd Thomasa Gallaudeta do Europy – finansowany przez rodziny i przyjaciół – gdzie takie szkoły powstały już w XVIII wieku.
W pierwszej kolejności starał się poznać metody edukacji niesłyszących stosowane w Edynburgu (w Braidwood Academy, założonej w 1760 przez Thomasa Braidwooda). W tym ośrodku preferowano uczenie głuchoniemych wymawiania głosek – „oralizm” (metoda popierana później m.in. przez Aleksandra Bella, zob. też artykulacja). Gallaudet nie uzyskał poszukiwanych informacji o metodzie Braidwooda – okazało się, że techniki nauczania są utrzymywane w tajemnicy.
Bardziej owocny okazał się pobyt w Londynie, w którym prowadził wówczas wykłady Roch-Ambroise Cucurron Sicard, prezentujący manualne techniki porozumiewania się z niesłyszącymi uczniami, opracowane w Paryżu i stosowane w pierwszej publicznej szkole dla niesłyszących dzieci, założonej w 1755 (L'Institut National de Jeunes Sourds de Paris).